Wyjątkowy Dudek
Uwielbiam naszego Dudka. Jego historia pokazuje, że nie warto zbyt mocno przejmować się swoim wyglądem. Dudek długo zastanawia się nad swoim czubkiem – poprawia go, zmienia, przekrzywia i znowu układa. To dobrze pokazuje, jak łatwo możemy skupić się na tym, jak wyglądamy i jak postrzegają nas inni. Tymczasem nasza wyjątkowość wcale nie zależy od tego, czy zawsze wyglądamy idealnie.
Często jesteśmy bardziej doceniani za to, jacy jesteśmy – nasze zachowanie, charakter, poczucie humoru czy sposób, w jaki sprawiamy, że inni czują się w naszym towarzystwie. To właśnie te cechy sprawiają, że możemy stać się dla kogoś kimś naprawdę wyjątkowym. Nie musimy też być doskonali. Czasem nasze niedoskonałości, dziwactwa czy chwile, w których coś nam nie wychodzi, sprawiają, że jesteśmy bardziej prawdziwi i bliżsi innym.
Niedługo rozpocznie się nowy rok szkolny. Warto więc pamiętać, że każdy z nas może mieć swoje kompleksy, gorszy dzień czy chwile niepewności. Zamiast oceniać innych po wyglądzie, spróbujmy być dla siebie życzliwi, wyrozumiali i po prostu mili. Nigdy nie wiemy, z czym ktoś właśnie się mierzy. Czasem jedno dobre słowo czy uśmiech mogą sprawić, że ktoś poczuje się lepiej.
Bądźmy więc dla siebie tacy, jakich sami chcielibyśmy spotkać na swojej drodze. I nie przejmujmy się zbyt mocno tym, czy nasz „czubek” zawsze wygląda idealnie.🧡
No tak. No Dudek i jego Czubek…codziennie to wałkujemy na drutach: czy fryzura nie przygasła, czy wiatr nie zmierzwił lotek… A przez ten grzebień Dudka to już raz się spóźniliśmy do Marabuta na „Zaczytany czwartek”, bo znowu zostawił go u Bociana w kubku na kisiel…
No tak. Ale Wróblu, ale przyznaj…gdzieś w głębi swojego brązowego serduszka, też byś chciał mieć taki czubek jak nasz Dudek, co?
Absolutnie nie! To byłby plagiat czubka Dudka. Poza tym…ja lubię być Wróblem i nie będę nigdy Dudkiem. Światu potrzebny jest i Dudek i Wróbel i Gołąb i Bocian i reszta ptaków…a nie same Dudki…i ich czubki. Co nie, Dudek?
No oczywiście! Każdy z nas jest niepowtarzalny tylko wtedy, gdy jest sobą!
Och, może to nie jest najodpowiedniejsza chwila, ale właśnie zdałem sobie sprawę z tego, że was uwielbiam, chłopaki! No, i tak! Jesteście niepowtarzalni! Z czubkiem, z brązem, z bułką czy bez kubka na kisiel. Jesteście moimi przyjaciółmi! I dziękuję, że jesteście…
Ochhhh, teraz będę miał pomoczoną bułkę.
My ciebie też uwielbiamy Bocianie. I dobrze, że jesteś znowu na miejscu i nie lecisz do Afryki na zimę! Ej, chwila, Wróblu, co ci jest?
Nic takiego…Coś mi wpadło do oka. Już, już. No to druty, Panowie przyjaciele!
Druty!